Alokacja miejsc w Parlamencie Europejskim – kontynuacja

W tej drugiej istotnej sprawie dyskusja podczas Konferencji Międzyrządowej 2000 koncentrowała się na dwóch zasadniczych możliwościach, przy czym istniało wyraźne jej powiązanie z negocjowanym sposobem rozwiązania innych problemów, w szczególności z ustaleniami w dziedzinie nowego ważenia głosów w Radzie10. W ramach pierwszej możliwości wskazywano na prostą ekstrapolację dotychczasowego systemu rozdziału miejsc (wynikającego z tzw. zasady degresywnej proporcjonalności, i – jak wspomniano – faworyzującego „małe” państwa członkowskie), w ramach natomiast drugiej rozważano zagwarantowanie wszystkim państwom członkowskim określonej liczby miejsc minimalnych (w tej dziedzinie rozważane były różne warianty, najmniejsza proponowana liczba wynosiła co najmniej sześć mandatów) i podział pozostałych miejsc proporcjonalnie do liczby ludności

” Art. 1 ust. 1 Protokołu w sprawie rozszerzenia Unii Europejskiej, dołączonego do Traktatu z Nicei i punkt 1 Deklaracji nr 20 w sprawie rozszerzenia Unii Europejskiej, zamieszczonej w Akcie Końcowym Konferencji Międzyrządowej 2000. państw członkowskich (ta propozycja umacniała pozycję „dużych” państw członkowskich).

Uzgodniony na mocy Traktatu z Nicei nowy rozdział 732 miejsc między państwa członkowskie jest specyficzny. Alokacji dokonano „z góry” na 27 państw członkowskich (uwzględniono więc rozszerzenia z lat 2004-2007)”. W okresie legislatury 2004-2009 zastosowane zostały rozwiązania przejściowe, prowadzące do przekroczenia liczby 732 miejsc (mandaty przypadające na Bułgarię i Rumunię zostały początkowo rozdzielone na państwa członkowskie według stanu po rozszerzeniu Unii 1 maja 2004 r., a po akcesie Bułgarii i Rumunii 1 stycznia 2007 r. otrzymały one również odpowiednio powiększoną pulę)12. Pakiet nicejski nie uwzględnia natomiast dalszego rozszerzenia Unii (o czym dalej).

Leave a Reply