Karta bólu krzyża

Chory po wielu operacjach kręgosłupa zgłaszający się do lekarza powinien być zbadany klinicznie niezwykle dokładnie i drobiazgowo. Należy pamiętać o tym, że nowe sposoby i metody leczenia mogą pomóc choremu, który do niedawna jeszcze był skazany na „życie z chorobą”. Z reguły warto zawierzyć programowi konsekwentnie realizowanego leczenia zachowawczego. Naturalnie program ćwiczeń i profilaktyki powinien być wdrożony wcześniej.

Kartę bólu krzyża należy założyć już w czasie pierwszej wizyty chorego, gdyż umożliwia ona syntezę całej wiedzy diagnostycznej o chorym. Każda nowa informacja, nadchodząca w czasie leczenia musi we właściwym czasie być odnotowana na karcie. Karta ta towarzyszy choremu przez cały czas badań czy terapii.

Nie należy zapominać, że istnieje określona grupa chorych, którzy świadomie wywołują takie sytuacje, w których musi dojść do przeciążenia kręgosłupa w odcinku lędźwiowym i którzy zamiast normalnie zdrowieć „uciekają w chorobę” i demonstrują stan, jaki był przed operacją. Chorzy ci powinni znajdować się w zasięgu szczególnego zainteresowania psychologów i psychiatrów, gdyż trzeba ich przekonać o tym, że jakiekolwiek byłyby profity z „pójścia na tzw. chorobowe”, to mimo wszystko są one niewarte tego, by żyć w kalectwie.

Większość chorych po licznych operacjach krzyża ma takie czy inne spaczenia psychiczne, ale mimo wszystko nie powinno to odstręczać nas od leczenia operacyjnego, jeśli chory tego wymaga. Jeśli stopień zaawansowania choroby organicznej wskazuje na to, że zabieg chirurgiczny może dać realną nadzieję polepszenia, to należy go wykonać.

Leave a Reply