Konkretyzacja obowiązku finansowo-prawnego

Konkretyzacja obowiązku finansowo-prawnego polega na ustaleniu istnienia (lub nieistnienia) oraz na określeniu wysokości zobowiązania finansowego. Do jego ustalenia niezbędne jest przede wszystkim dokonanie konkretyzacji podmiotowej, tj. stwierdzenie istnienia obowiązku finansowo-prawnego po stronie imiennie oznaczonego podmiotu. Natomiast określenie wysokości zobowiązania finansowego tego podmiotu jest już sprawą odpowiedniej techniki wymiarowej. Może ona polegać na podaniu stałej kwoty zobowiązania w normie generalnej, bez potrzeby jej obliczania. Może również polegać na podaniu w normie generalnej jedynie reguł i danych służących do obliczania wysokości zobowiązania finansowego, przy czym zadanie to może należeć do organu postępowania bądź do tzw. płatnika albo też być przerzucone na samego zobowiązanego (tzw. samooblicze- nie). O zastosowaniu danej techniki decydują różne względyy, w tym m.in. koszty postępowania.

Konkretyzacja uprawnienia finansowo-prawnego oznacza żądanie sformu-łowane przez uprawnionego pod adresem zobowiązanego, aby ten dopełnił swoich powinności (obowiązków) umożliwiających w ten sposób realizację uprawnień finansowo-prawnych konkretnego podmiotu. Jest to roszczenie finansowe. Instytucja ta powinna zabezpieczać realizację uprawnień finansowych podmiotów biernych stosunków finansowo-prawnych stanowiąc jednocześnie gwarancje prawne praworządności w dziedzinie finansów publicznych. Konstrukcja roszczenia finan-sowego oparta jest na odróżnieniu uprawnienia i roszczenia.

Leave a Reply