Normy prawa finansowego – ciąg dalszy

Formuły te są inne od wcześniej omawianych, występuje w nich bowiem element czasu, w jakim adresat ma wykonać zadanie określone przez normodawcę. Normy planowe ustalają konkretne zadania, cechuje je ścisłość, występują w nich wielkości liczbowe. W ramach planów finansowych mamy zatem do czynienia z konkretnym określeniem celu (źródła) oraz ustaleniem konkretnych kwot przeznaczonych (gromadzonych) środków pieniężnych.

Poprzez normy prawa finansowego realizowana jest również funkcja stymu- lacyjna finansów. Stwarzają one bowiem możliwość pobudzania działań dodatnio ocenianych przez normodawcę oraz hamowanie działań niepożądanych z punktu widzenia normodawcy. Ze stymulacyjnego charakteru norm prawa finansowego wynika także odmienny sposób traktowania sankcji prawa finansowego. Sporny jest przede wszystkim ich charakter. Nie można ich bowiem ograniczać jedynie do sankcji karnych lub pieniężnychh. Są także inne dolegliwości, które wchodzą w grę, gdy zachowanie adresata normy nie pokrywa się z dyspozycją normy i jej celem. W tym sensie, przy stymulacyjnym charakterze norm prawa finansowego, sankcjami są również dolegliwości polegające na pozbawieniu możliwości uzyskania określonych (możliwych) korzyści materialnych i niematerialnych. Z legislacyjnego punktu widzenia określenie sankcji prawa finansowego nie zawsze ma miejsce łącznie z określeniem dyspozycji normy. Czasami jest ono wydzielone (np. przepisy ustawy – prawo karne skarbowe), {patrz szerzej M. Mazurkiewicz, Sankcje prawno-finansowe, /w:/ System instytucji prawno-finansowych PRL, 1.1, Wrocław 1982, s. 348 i nast.).

Leave a Reply