Normy prawa finansowego

W związku z tym zwroty „Podmiot P gromadzi…” oraz „Podmiot P przeznacza…” należy rozumieć: „Podmiot P jest zobowiązany (uprawniony) do gromadzenia…” oraz „Podmiot P jest zobowiązany (uprawniony) do przeznaczania…”. Obowiązek może występować jako nakaz lub zakaz określonego działania lub zaniechania (zachowania się).

Inaczej trzeba jednak sformułować normę, która ma uregulować obowiązek podatkowy. Brzmi ona wówczas „podmiot p otrzymuje od podmiotu P środki s w wysokości określonej według reguł R”. Natomiast norma, określająca uprawnienia do uzyskania świadczenia brzmi: „podmiot p przekazuje podmiotowi P środki s w wysokości określonej według reguł R”.

Normy prawa finansowego przewidują dla adresata określone zachowanie się. Celem bezpośrednim osiąganym przez normodawcę jest zachowanie adresata zgodnie z normą. Normy prawa finansowego wskazują konsekwencje określonych stanów faktycznych w postaci przemieszczeń środków pieniężnych. Te ostatnie mogą być mniej lub bardziej korzystne dla adresata. Ma on jednakże wpływ na kształtowanie stanu faktycznego, a co za tym idzie na własną sytuację. W ten sposób prawodawca wiążąc ze sobą parametry finansowe (np. stawki podatkowe, wysokość odsetek bankowych) z zachowaniami adresata może wpływać również i pośrednio na procesy gospodarcze.

Inny charakter mają normy planowe, które stanowią charakterystyczną cechę prawa finansowego. Tkwią one w planach finansowych, a przede wszystkim w budżecie państwa. Mają one postać następującej formuły: 1) „Podmiot P zgromadzi środki S ze źródła Z w wysokości W w czasie T” oraz 2) „Podmiot P przeznaczy środki S na cele C w wysokości W w czasie T”.

Leave a Reply