Orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego

Sven Eiölscheidt dowodzi w swoim artykule pt. Formalny wzrost znaczenia niewielka siła oddziaływania: rola parlamentów krajowych w myśl Traktatu lizbońskiego, że Traktat z Lizbony wprawdzie formalnie zwiększa znaczenie parlamentów, jednak deparlamentaryzacja polityki europejskiej wciąż trwa18. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zmiany wyłącznie w prawie pierwotnym, które w kwestii Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych przewiduje Traktat z Lizbony, nie wystarczą do ukształtowania się parlamentaryzmu wielopłaszczyznowego. Powyższa teza o pozbawieniu władzy parlamentów w wyniku procesu europeizacji nie wytrzymuje konfrontacji z rzeczywistością. Niemiecki Bundestag jest dobrym przykładem stałego zwiększania się wpływu parlamentu krajowego na politykę europejską, Posłowie coraz lepiej odnajdują się w swojej roli polegającej na kontrolowaniu i współkształtowaniu polityki europejskiej Rządu Federalnego. Brak wystarczającej partycypacji został rozpoznany także w innych krajach. Teraz od samych posłów zależy dalsza poprawa zdolności parlamentów do współtworzenia spraw europejskich. Tylko posłowie mogą wypełnić niezbędną treścią formalne zapisy polepszające ich pozycję.

W dalszej perspektywie orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego prawdopodobnie jeszcze wyraźniej wyznaczy ramy prawne partycypacji Bundestagu, dzięki czemu będzie się mógł on wtedy powoływać na kolejną podstawę swojego działania w sferze polityki europejskiej. Traktat z Lizbony może zatem stać się „traktatem parlamentów”, jak go określiła ls Por. $. Höscheidt, Formate Aufwertung – geringe Schubkraft: die Rolle der nationalen Parlamente gemäß dem Lissabonner Vertrag Iw:] Integration. 3/2008.

Leave a Reply