Ostateczna alokacja miejsc w Parlamencie Europejskim

Ostatecznej alokacji miejsc w Parlamencie Europejskim dokonano w ramach powyższych przedziałów określonych na mocy Traktatu z Lizbony podczas spotkania Rady Europejskiej 18-19 października 2007 r.18 – stosownie do procedury: na podstawie propozycji Parlamentu Europejskiego18. Pewne modyfikacje wyniknęły z tego, że pod naciskiem Włoch dodano im jedno miejsce, nie zmieniając zaproponowanej alokacji i ustalonych progów. Uzyskano to w ten sposób, że do górnego pułapu 750 miejsc nie będzie wliczany przewodniczący Parlamentu Europejskiego (de facto więc liczba posłów będzie wynosiła 751). Artykuł 9a (nowy art. 14) ust. 2 zdanie pierwsze TUE stwierdza: „W skład Parlamentu Europejskiego wchodzą przedstawiciele obywateli Unii. Ich liczba nie przekracza siedmiuset pięćdziesięciu, nie licząc przewodniczącego. Reprezentacja obywateli ma charakter degresywnie proporcjonalny, z minimalnym progiem sześciu członków na Państwo Członkowskie. Żadnemu Państwu Członkowskiemu nie można przyznać więcej niż dziewięćdziesiąt sześć miejsc”.

Ocena zaproponowanych rozwiązań jest zróżnicowana. Łatwo zauważyć, że nie przezwyciężono słabości pakietu nicejskiego i nie przyjęto przejrzystych i jednoznacznych kryteriów alokacji miejsc w Parlamencie Europejskim. Oznacza to, że dokonany podział musi być co jakiś czas aktualizowany z punktu widzenia zachodzących zmian demograficznych. Parlament Europejski, proponując alokację jesienią 2007 r., już zapowiedział konieczność jej weryfikacji przed legislaturą 2014-201920. Alokacja miejsc w Parlamencie będzie musiała podlegać redefinicji również podczas kolejnych rozszerzeń, co nie będzie łatwe, zwilżywszy, że utrzymanie górnego pułapu liczby miejsc będzie wymagało zmniejszenia liczby członków Parlamentu przypadającej na poszczególne „stare” państwa członkowskie.

Leave a Reply