Parlamentaryzacja polityki europejskiej

Przez długi czas relacje pomiędzy parlamentarzystami krajowymi a posłami do Parlamentu Europejskiego były naznaczone myśleniem o wzajemnej konkurencyjności, co osłabiało zdolność parlamentów krajowych do zajmowania się sprawami europejskimi. Badania wskazują, że dziś problemy te są stopniowo przezwyciężane. Wraz ze wzrostem roli ustawodawstwa europejskiego i tzw. europeizacją ustawodawstwa krajowego coraz częściej pojawia się jednak pytanie o rolę parlamentów krajowych w europejskim procesie ustawodawczym jako organów mających demokratyczną legitymację swoich narodów. Nieuzasadnione wydaje się bowiem ograniczanie władzy parla-

A. Schafer, M. Roth, Ch. Thum, Stdrkung derEuropalauglichkeit des Bundestages [w:] Iniegration, 1/2007, s. 45. mentów krajowych i traktowanie ich jedynie jako organów wykonawczych europejskiego „szaleństwa regulacyjnego”. Silnych parlamentów krajowych jako partnerów u swego boku potrzebuje także wzmocniony w swej pozycji Parlament Europejski. Dopiero bowiem wspólnie z parlamentami krajowymi tworzy on demokratyczną klamrę działań Wspólnoty.

Parlamenty narodowe i Parlament Europejski współuczestniczą na różnych płaszczyznach w procesie demokratyzacji polityki europejskiej, sprawując swą funkcję legislacyjną, kontrolną i wyborczą. Parlamentarzyści krajowi kontrolują działania własnych rządów w kwestiach europejskich, natomiast Parlament Europejski, współdziałając z innymi organami UE, wykonuje klasyczne zadania o charakterze wspólnotowym. Z tego, że Traktat o Unii Europejskiej w wersji z Lizbony przydzielił nowe zadania parlamentom krajowym i Parlamentowi Europejskiemu, wynika zatem wyraźnie konieczność poprawy współpracy Parlamentu Europejskiego z parlamentami krajowymi wyrażona w jego części poświęconej demokratycznym zasadom UE2.

Leave a Reply