Polska a alokacja miejsc w Parlamencie Europejskim – kontynuacja

Ówczesny rząd polski w niewielkim stopniu zaangażował się w przebieg tych prac, mając chyba świadomość, że nieco przeoczył tę kwestię podczas spotkania Rady Europy 21-22 czerwca 2007 r.26. Ówczesna minister spraw zagranicznych A. Fotyga dezawuowała nawet znaczenie alokacji miejsc w Parlamencie Europejskim, objaśniając, że „dla procesu podejmowania decyzji w UE wpływ liczby parlamentarzystów ma stosunkowo mniejsze znaczenie”, a domaganie się przez Polskę zwiększenia liczby posłów mogłoby osłabić polskie postulaty w innych ważnych dziedzinach, dotyczących rzeczników generalnych w Trybunale Sprawiedliwości czy umocnienia pozycji Polski w procedurze podejmowania decyzji większością kwalifikowaną27.

Podczas spotkania Rady Europejskiej 18-19 października 2007 r. sprawa alokacji miejsc w Parlamencie Europejskim stała się przedmiotem dyskusji za sprawą Włoch, które – jak już o tym była mowa – uzyskały zwiększenie liczby swoich deputowanych o jednego w stosunku do propozycji przedłożonych przez Parlament Europejski. Prezydent RP L. Kaczyński podkreślił natomiast, że problem ten nie jest jeszcze ostatecznie zamknięty i można będzie do niego powrócić podczas spotkania Rady Europejskiej w grudniu 2007 r.25. Byłoby to jednak niezmiernie trudne: w świetle dokumentów przyjętych podczas spotkania Rady Europejskiej 18-19 października 2007 r.2l> Włochom przyznano bowiem dodatkowe miejsce w Parlamencie Europejskim, ale jednocześnie dokonano zmiany art. 9a (nowego art. 14) ust. 2 TUE. Postanowienia tego artykułu określają maksymalną liczbę członków Parlamentu (stosownie do wcześniejszych ustaleń) na 750, zmiana zaś – umożliwiająca dodanie Włochom jednego deputowanego – polega na tym, że do owych 750 deputowanych nie będzie wliczał się przewodniczący Parlamentu Europejskiego. Niezależnie od tego, art. 9a (nowy art. 14) ust. 2 akapit ostatni TUE, powierzając Radzie Europejskiej podjęcie decyzji

– 24 Punkt 1 deklaracji nr 10 w sprawie rozszerzenia UE, zamieszczonej w Akcie końcowym dołączonym do Traktatu z Nicei.

– 25 Por, art. 11 w powiązaniu z art. 25 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, będącego integralną częścią Traktatu akcesyjnego, na mocy którego Polska uzyskała 1 maja 2004 r. członkostwo w UE.

– 26 W toku dyskusji poprzedzającej spotkanie Rady Europejskiej 21-22 czerwca 2007 r. w pracach ekspertów wskazywano, że zamiast obstawać przy nierealistycznej propozycji „pierwiastkowej”, lepiej byłoby dążyć do umocnienia statusu decyzyjnego Polski m.in. przez podjęcie próby zwiększenia liczby deputowanych w Parlamencie Europejskim.

– 27 Mniej Polaków w europarlamencie, „Rzeczpospolita” z 12 października 2007 r.

– 2ii Por. „Gazeta Wyborcza” z 20 października 2007 r.

Leave a Reply