Prawo finansowe organizacji gospodarczych

Na tej podstawie systematykę wewnętrzną prawa finansowego ujmowano w podziale na prawo budżetowe (ustrojowe, dochodowe, wydatkowe), prawo finansowe organizacji gospodarczych (państwowych, spółdzielczych, mieszanych), prawo bankowe (ustrojowe, walutowe, dewizowe i kredytowe) oraz prawo finansowe ubezpieczeń państwowych.

Nie było natomiast zgodności co do istnienia tzw. części ogólnej prawa finansowego, wspólnej dla wszystkich jego działów. Zdaniem L. Kurowskiego nie istnieje i nie może istnnieć część ogólna prawa finansowego, bowiem nie wykształciła się żadna wspólna instytucja dla wszystkich działów prawa finansowego nie ma wspólnych dla nich źródeł prawa, a poza tym brak jest także podstaw do dokonywania uogólnień na podstawie obowiązujących norm prawa finansowego można jedynie operować pewnymi pojęciami i twierdzeniami ogólnymi z dziedziny teorii prawa, w zastosowaniu do prawa finansowego. Przeciwne stanowisko zajął M. Weralski. Uznał bowiem, że przytoczone wyżej okoliczności nie przeczą możliwości i celowości powstania części ogólnej prawa finansowego w przyszłości. Dostrzegł przy tym, że w zakresie publicznej działalności finansowej występuje wiele instytucji prawnych o charakterze ogólnym, które jednak na gruncie tej działalności nabierają cech szczególnych dla wszystkich działów prawa finansowego (np. fundusz, dotacja, kredyt, sankcje finansowe, bodźce finansowe, mierniki finansowe, zobowiązania finansowe, płatnik itd.). W sporze tym zajęliśmy drugie stanowisko uznając, że odpowiada ono rzeczywistości, która de facto stworzyła podstawy doktrynalne części ogólnej prawa finansowego, lecz nie zostały one ujęte w formie regulacji prawnej o charakterze kodeksowym (C. Kosikowski, Problemy legislacyjne polskiego prawa finansowego i jego kodyfikacji, Wrocław 1983, s. 12). Prawo finansowe ma nie tylko wspólne instytucje prawne, lecz także opiera się na specyficznych zasadach prawnych.

Leave a Reply