Przywra pasożytująca w splotach żylnych pęcherza moczowego i miednicy mniejszej człowieka

Wykrywanie. Stwierdzenie jaj w kale, plwocinie lub popłuczynach oskrzelowo- -pęcherzykowych (BAL) jest podstawą rozpoznania. W diagnostyce wykorzystuje się również metody serologiczne (odczyn wiązania dopełniacza, hemaglutynacji pośredniej, immunoelektroforezy, przeciwbieżnej elektroforezy, ELISA do wykrycia specyficznych immunoglobulin klasy G i E, poszukiwanie specyficznych antygenów krążących w surowicy krwi badanego).

Zwalczanie. Profilaktyka zarażeń u ludzi obejmuje zwalczanie żywicieli pośrednich oraz unikanie spożywania surowego mięsa krabów i raków.

W leczeniu wykorzystuje się prazykwantel (Cesol, dzieci >4 rż. i dorośli w poje-dynczej dawce 25 mg/kg mc. w inwazji jelitowej, natomiast dla pozostałych postaci

3 x dz. przez 2 kolejne dni) lub dehydroemetynę (Dehydroemetine, I mg/kg przez 10-15 dni) patrz F. hepatica.

Badanie kontrolne przeprowadza się w 1 mies. po leczeniu. Schistosoma haematobium (Bilharz, 1852) Weinland, 1858

Syn.: Bilharzia haematobia (Bilharz, 1852) Cobbold, 1859 Występowanie. Przywra pasożytująca w splotach żylnych pęcherza moczowego i miednicy mniejszej człowieka. Występuje w Portugalii, we wszystkich krajach Afryki, Bliskiego Wschodu oraz ogniskowo na subkontynencie indyjskim wszędzie wokół zbiorników wodnych, zwłaszcza blisko pół ryżowych. Wśród ludności wiejskiej Egiptu zarażenie sięga 70% populacji. Aktualnie zarażonych jest wg ŚOZ w świecie ok. 200 min ludzi.

Leave a Reply