Rozwój nauki finansów

Przykładowo: P. Lalumiere podkreśla, że bez uwzględnienia ograniczonej roli Parlamentu i dominującej roli technokratów w podejmowaniu decyzji finansowych oraz bez analizy politycznych form i mechanizmów podejmowania tych decyzji, z punktu widzenia różnorodnych interesów i grup nacisku – niemożliwe jest obecnie zrozumienie podstawowych problemów finansów publicznych. Powoływany Autor nazywa ten sposób podejścia do analizy zjawisk finansowych „koncepcją socjologiczną nauki finansów”, uznając ją za najbardziej płodną i kompleksową (zob. P. Lalumiere, Les finances publiques, Paris 1976).

Innymi wybitnymi przedstawicielami kompleksowej koncepcji nauki finansów publicznych są: M. Duverger (Finances publiques, Paris 1975) oraz P. M. Gaudemet (Finanse publiczne, Warszawa 1990).

Na tle przedstawionego rozwoju nauki finansów w krajach z gospodarką rynkową, ciekawie rysuje się sytuacja w tym zakresie w Polsce. W okresie powojennym występował u nas podział na naukę finansów (o nastawieniu ekonomicznym), rozwijaną i wykładaną głównie na uczelniach ekonomicznych oraz naukę prawa finansowego, rozwijaną i wykładaną przede wszystkim na wydziałach prawa uniwersytetów. Odrzucając dominację podejścia dogmatycznego, uwzględniając zaś w szerokim zakresie aspekty ustrojowe, ekonomiczne i socjologiczne – nauka prawa finansowego rozwinęła się w Polsce nad wyraz korzystnie (zarówno pod względem jej dorobku, jak i kadrowym), na tle innych byłych krajów socjalistycznych. W tej sytuacji administracyjne wprowadzenie w 1975 r. na studiach prawniczych kompleksowej dyscypliny pod nazwą „Finanse i prawo finansowe” wydaje się być posunięciem zgodnym zarówno z tendencjami światowymi w rozwoju nauki finansów, jak też odpowiadać potencjałowi naukowemu w tym zakresie. Prawidłowy rozwój tej względnie młodej, kompleksowej dyscypliny nauki, której przedmiotem jest wszechstronne badanie finansów publicznych, może mieć ogromne znaczenie w budowaniu w Polsce gospodarki rynkowej.

Leave a Reply