System alokacji ustalony na mocy Traktatu z Nicei

Jeśli poddamy analizie system alokacji ustalony na mocy Traktatu z Nicei, to, porównując go z system obowiązującym uprzednio13, zauważymy, że spośród „starych” członków jedynie państwo największe pod względem demograficznym (Niemcy) i najmniejsze (Luksemburg) zachowały wcześniejszy stan posiadania. Wszystkie pozostałe „stare” państwa członkowskie utraciły pewną liczbę deputowanych, przy czym rozkład procentowy traconych miejsc był różny: najwięcej straciła Hiszpania (21,9%), najmniej natomiast państwa średnie – Belgia, Grecja i Portugalia.

Jeśli natomiast chodzi o „nowe” państwa członkowskie, to zostały one generalnie potraktowane gorzej niż państwa „stare”. Polska straciła relatywnie najwięcej spośród państw kandydujących (21,9%), ale też ma to uzasadnienie w sytuacji porównywalnej do Hiszpanii. W tym przypadku (w przeciwieństwie do rozdziału głosów ważonych w Radzie UE) powiązanie ze statusem Hiszpanii nie było korzystne. Najbardziej dyskryminująco zostały potraktowane Węgry i Czechy, które mimo porównywalności z grupą państw obejmującą Belgię, Grecję i Portugalię (po 22 miejsca), otrzymały po miejsc 20. Estonia otrzymała tyle samo miejsc co Luksemburg (6), mimo znacznie większego potencjału demograficznego, natomiast Malta – porównywalna demograficznie z Luksemburgiem – otrzymała mniej miejsc (5).

Leave a Reply