Traktat z Nicei część 2

Powyższe postanowienia wprowadzone na mocy Traktatu z Nicei ocenianie były z dwóch przeciwstawnych punktów widzenia4. Z jednej strony widziano w nich umocnienie roli Komisji: bez wątpienia znacznie wzmocniona została rola Przewodniczącego Komisji (określa on podział zadań między komisarzy, może ten zakres zmieniać podczas trwania kadencji, a nawet zmusić komisarza do rezygnacji), a wybór Przewodniczącego i pozostałych członków Komisji przez Radę, podejmującą decyzję większością kwalifikowaną, w znacznym zakresie ogranicza wystąpienie sytuacji (jak to miało miejsce w przypadku Jacques’a Santera), gdy doprowadzono do wyboru Przewodniczącego, mając od początku świadomość jego słabej pozycji politycznej. Z drugiej jednak strony nie brakło ocen, że „duże” państwa

C. Giering, Die institutionellen Reformen von Nizza -Anforderungen, Ergebnisse, Konsequenzen [w:j Nizza in der Analyse…, dz.cyt., s. 69. świadomie przyzwoliły na sytuację, w której członkowie kolegium Komisji wybierani są przez Radę większością kwalifikowaną, bowiem zmierzać będą w przyszłości do umocnienia pozycji Rady kosztem Komisji5. Należało brać pod uwagę, że duże państwa stracą po jednym komisarzu oraz że (w ramach rotacji egalitarnej) będzie występować sytuacja, w której nie będą reprezentowane w Komisji.

Stąd też na dalsze reformy, wprowadzane przez Traktat z Lizbony (w ślad za propozycjami zawartymi w Traktacie konstytucyjnym) należy patrzeć przede wszystkim z punktu widzenia relacji między instytucjami Unii. Z tego punktu widzenia do zasadniczych modyfikacji w stosunku do stanu obecnego, choć mających już pewne umocowanie w praktyce, należy przede wszystkim powiązanie nominacji Przewodniczącego Komisji Europejskiej z wynikiem wyborów do Parlamentu Europejskiego. Rada Europejska, stanowiąc większością kwalifikowaną, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu kandydata na to stanowisko. Musi przy tym uwzględnić wyniki wyborów do Parlamentu – art. 9d (nowy art. 17) ust. 7 TUE. Kolejną ważną modyfikacją jest powierzenie wyboru Przewodniczącego Komisji Parlamentowi Europejskiemu (obecnie Parlament zatwierdza nominację Rady, zebranej w składzie szefów państw lub rządów – art. 214 ust. 2 TWE), jest to więc istotne umocnienie pozycji Parlamentu Europejskiego w systemie instytucjonalnym Unii.

Leave a Reply