Traktat z Nicei

Traktat z Nicei zapoczątkował proces umacniania roli Parlamentu Europejskiego w powoływaniu Przewodniczącego Komisji Europejskiej i jej kolegium. Do czasu wejścia w życie Traktatu z Nicei rządy państw członkowskich najpierw nominowały „za wspólnym porozumieniem” kandydata na Przewodniczącego Komisji (musiał on zostać zatwierdzony przez Parlament Europejski), a następnie w porozumieniu z nim nominowały inne osoby, które miały zostać członkami kolegium Komisji. Tak wyłonione kolegium – łącznie z Przewodniczącym – podlegało zatwierdzeniu przez Parlament. Dopiero po dopełnieniu tej procedury rządy państw członkowskich „za wspólnym porozumieniem” dokonywały ostatecznego mianowania Przewodniczącego i pozostałych członków kolegium Komisji (ówczesny art. 214 ust. 2 TWE).

Traktat z Nicei pozostawił wielostopniową procedurę, ale zmienił jej istotne elementy (art. 214 ust. 2 TWE):

– w pierwszym etapie nominowany jest kandydat na Przewodniczącego Komisji nominacji takiej – w drodze większości kwalifikowanej – dokonuje „Rada, obradująca w składzie szefów państw lub rządów” decyzja taka wymaga zatwierdzenia ze strony Parlamentu Europejskiego

– w drugim etapie Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną i w porozumieniu z desygnowanym Przewodniczącym, przyjmuje „listę innych osób, które zamierza mianować członkami” Komisji, przy czym lista taka jest sporządzona „zgodnie z propozycjami każdego z państw członkowskich”

– w trzecim etapie tak wyłonione kolegium – Przewodniczący i członkowie Komisji – podlega zatwierdzeniu przez Parlament

– ostatnim etapem jest wybór większością kwalifikowaną Przewodniczącego i pozostałych członków Komisji przez Radę.

Leave a Reply