Umocnienie pozycji Parlamentu Europejskiego

Podstawowym zagadnieniem w „instytucjonalnym” przygotowaniu Parlamentu Europejskiego do rozszerzenia UE była nowa alokacja miejsc między państwa członkowskie. Niezależnie jednak od tego – jak już wspomniano – na mocy Traktatu z Nicei przeprowadzono szereg innych reform umacniających pozycję Parlamentu wśród instytucji oraz prowadzących do ugruntowania legitymacji demokratycznej Unii2: sprecyzowano status

Szczegółowo o tym zob. J. Barcz, Traktat z Nieci…. dz.cyt., s. 128 i nast. K.H. Fischer, Der Vertrag von Nizza. Text und Kommentar, Baden-Baden 2001, s. 129 i nast.

„partii politycznych na poziomie europejskim”, zwłaszcza zasady dotyczące ich finansowania (art. 191 ust. 2 TWE oraz deklaracja nr 11 przyjęta przez Konferencję Międzyrządową 2000), sprecyzowano status i ogólne warunki wykonywania funkcji przez członków Parlamentu (art. 190 ust. 5 TWE), rozszerzono kompetencje Parlamentu w procedurze zawierania umów międzynarodowych przez Wspólnotę (rozszerzono kompetencje Parlamentu do otrzymywania informacji o ważnych etapach wiązania się przez Wspólnotę umowami międzynarodowymi (art. 300 ust. 2 akapity drugi i trzeci TWE) oraz ustanowiono kompetencje Parlamentu do występowania z wnioskiem o dokonanie przez Trybunał Sprawiedliwości WE tzw. prewencyjnej kontroli zgodności umowy międzynarodowej z postanowieniami Traktatu (art. 300 ust. 6 TWE), upoważniono Parlament do wnoszenia skarg o stwierdzenie nieważności aktu prawa wspólnotowego (art. 230 akapit drugi TWE). Najpoważniejsze jednak umocnienie roli Parlamentu Europejskiego wynika z objęcia nowych obszarów procedurą współdecydowania (art. 251 TWE), w ramach której Rada UE decyduje większością kwalifikowaną, natomiast Parlament staje się rzeczywistym współlegislatorem.

Leave a Reply