Wadliwość struktury źródeł prawa finansowego

W świetle powyższego, prawo finansowe jako przedmiot legislacji przedstawia się jako zjawisko złożone, odbiegające swym charakterem od innych dyscyplin prawa. Nie pozostaje to również bez wpływu na strukturę źródeł prawa finansowego. W gospodarce planowej, zwłaszcza scentralizowanej, charakterystycznym było to, że: 1) prawo finansowe miało wadliwą strukturę źródeł prawa 2) normy prawa finansowegowyrażone były w ogromnej ilości przepisów prawnych i aktów prawnych 3) przepisy prawa finansowego były mało stabilne (często zmieniane) 4) znaczna część przepisów prawa finansowego, występująca w formie tzw. prawa powielaczowego nie była publikowana w oficjalnych organach promulgacyjnych 5) akty prawne z dziedziny prawa finansowego miały liczne wady (ograniczona przejrzystość i czytelność, skomplikowany język na skutek ekonomizacji prawa, brak tekstów jednolitych, obowiązywanie z mocą wsteczną, brak lub zbyt krótkie vacatio legis itp.).

Wadliwość struktury źródeł prawa finansowego do początków lat osiemdzie-siątych polegała na tym, iż zagadnienia finansowe nie były w zasadzie normowane( postanowieniami konstytucyjnymi (patrz szerzej C. Kosikowski, Zagadnienia finansów w Konstytucji PRL na tle konstytucji europejskich państw socjalistycznych, „Studia Prawno-Ekonomiczne” 1973, t.XI). Każdy dział prawa finansowego miał rozległe regulacje prawne, które formalnie opierały się na ustawach, lecz pod względem merytorycznym były to najczęściej ustawy o charakterze ramowym i blankietowym. Ten stan rzeczy stwarzał naturalne zapotrzebowanie na wydawanie aktów wykonawczych Rady Ministrów. Ministra Finansów i Prezesa NBP.

Leave a Reply