Współpraca międzyparlamentarna

W tej dziedzinie Tytuł II Protokołu pełni jedynie funkcję impulsu. Art. 9 pozostawia PE i parlamentom krajowym ustalenie szczegółów ich współpracy. Protokół stwierdza konieczność takiej współpracy z tego wynika zadanie „efektywnej” i „regularnej” kooperacji. Zadanie to obejmuje pionową płaszczyznę współpracy pomiędzy parlamentami krajowymi a PE oraz poziomą

Prawno-poiityczne umocnienie statusu Parlamentu… płaszczyznę współpracy pomiędzy samymi poszczególnymi parlamentami krajowymi. Obie płaszczyzny powinny być możliwie zintegrowane, nic zaś oddzielone od siebie. Szczegóły powinny określić same zaangażowane instytucje.

Protokół osobno wymienia komisje parlamentów krajowych ds. europejskich. Jeśli zbiorą się one na konferencji (co wydaje się pożądane przez Protokół, chyba w formie zinstytucjonalizowanej), to mają prawo przedkładać organom Unii – PE, Radzie i Komisji – pod rozwagę wszelkie „uwagi, które uznają za właściwe”. Oznacza to zgodnie z zasadą „prawidłowego funkcjonowania”, że te uwagi trzeba poważnie rozważyć i że otwiera się nad nimi dyskusję.

Celem Protokołu wydaje się zinstytucjonalizowanie tej konferencji o funkcji doradczej i wspierającej (dotyczącej wszystkich dziedzin, także polityki zagranicznej, polityki bezpieczeństwa i polityki obronnej). Protokół jednoznacznie stwierdza, że stanowiska te nie mają mocy wiążącej dla parlamentów krajowych. Powstaje w ten sposób instytucja pośrednia pomiędzy Unią a państwami członkowskimi, co oznacza rozszerzenie istniejącej współpracy w ramach Konferencji Komisji Wyspecjalizowanych w Sprawach Wspólnotowych (COSAC).

Leave a Reply