Wybór techniki ustalania i realizacji zobowiązaań podatkowych

W prawodawstwie podatkowym widoczna jest w wyraźny sposób tendencja do przerzucania ciężaru wymiaru podatku na podmioty nie będące organami podatkowymi. Daje to pozorną oszczędność w kosztach wymiaru i poboru podatku. Jest to jednak złudne, jeśli zważyć, że koszty wymiaru ponoszą płatnicy lub podatnicy, którzy najczęściej zlecają to zadanie do odpłatnego wykonania podmiotom zajmującym się tym profesjonalnie. Jest to zresztą nie tylko dodatkowy ciężar finansowy dla podatnika, lecz przede wszystkim są to dodatkowe i uciążliwe w realizacji podatkowe obowiązki instrumentalne.

Ustawodawca nie pozostawia zobowiązanym wyboru techniki ustalania i realizacji zobowiązaań podatkowych przesądza o tym sam w odniesieniu do po-szczególnych rodzajów podatków. Trudno jest podać idealne kryterium, według którego przeprowadza się ten podział. W świetle obowiązującego stanu prawnego można natomiast przyjąć, iż pierwsza metoda znajduje zastosowanie wobec drobnych i prostych konstrukcyjnie dochodów, pobieranych w drodze inkasa lub wpłacanych bezpośrednio przez zobowiązanego. Według tej metody płaci się m.in. podatek od posiadania psów, podatek od środków transportowych, opłatę targową, opłatę miejscową, zryczałtowany podatek dochodowy, kartę podatkową.

Metoda wymiaru podatku przezsamego podatnika, zwana też metodą samowymiaru lub samoobliczenia znajdowała dotychczas szerokie zastosowanie wobec rozliczeń podatkowych j.g.u. z budżetem (por. szerzej R. Musialski, Istota i charakter prawny postępowania podatkowego prowadzonego wobec państwowych organizacji gospodarczych. Wrocław 1980).

Leave a Reply