Wydawanie decyzji indywidualnych w sprawie zaniechania ustalania zobowiązań podatkowych

Zaniechanie ustalania zobowiązań podatkowych odnosi się w praktyce do różnych kategorii podatków, w tym najczęściej do takich, w którym zobowiązanie podatkowe powstaje w drodze wydania i doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Nie jest to jednak normatywną regułą, ponieważ w praktyce pojawiły się także inne tytuły zaniechania ustalania zobowiązań podatkowych (por. m.in. M.P. z 1985 r., Nr 13, poz¦ 101, z 1989 r. Nr 30, poz¦ 233 i Nr 36, poz. 283, z 1991 r. Nr 8, poz. 58, z 1990 Nr 36, poz. 290, z 1992 r. Nr 39, poz. 289, z 1993 r. Nr 32, poz. 322, Nr 44, poz. 435).

Druga postać zaniechania ustalenia zobowiązania podatkowego ma formę indywidualnej decyzji podatkowej. Przesłanki i zakres zaniechania stosowanego przez organy podatkowe są analogiczne do tych, jakie ustawa określa dla Ministra Finansów ponadto wymienia się jednakże możliwość zastosowania zaniechania ze względu na zagrożenie zdolności gospodarczej zakładu lub egzystencji podatnika. Zaniechanie nie jest natomiast rezultatem bezczynności organu podatkowego.

Do wydawania decyzji indywidualnych w sprawie zaniechania ustalania zobowiązań podatkowych upoważnione są w zasadzie organy podatkowe właściwe do wydawania decyzji wymiarowych, bez ograniczenia kwoty. Decyzja w sprawie zaniechania może dotyczyć jednego lub kilku lat podatkowych. Decyzja wydawana jest na zasadzie swobodnego uznania organu podatkowego. Oznacza to, że sam fakt istnienia po stronie podatnika warunków, o których mowa w art. 8 ustawy stanowi jedynie przesłankę do rozważenia możliwości wydania decyzji o zaniechaniu ustalania zobowiązań podatkowych, ale nie nakazuje organowi wydania takiej treści decyzji.

Leave a Reply