Wykładnia funkcjonalna

Zawsze bowiem można przyjąć, że prawodawca wydał prawo podatkowe, aby na jego podstawie zapewnić dochody dla budżetu. Niebezpieczeństwo polega na stosowaniu interpretacji rozszerzającej lub zawężającej tekst prawny, co nie nadaje jej charakteru obiektywnego. Dlatego też wykładnię funkcjonalną należy w prawie podatkowym stosować rozważnie i raczej wtedy, gdy nie dały pewnych wyników wykładnia językowa i systemowa. Na tle powyższego wyłania się również problem stosowania analogiiw prawie podatkowym {patrz szerzej R. Mastalski, Analogia w procesie wykładni prawa podatkowego. „Państwo i Prawo” 1989, nr 9). Jest to rodzaj wnioskowania, które polega na stosowaniu jakiejś normy prawnej do przypadku podobnego, lecz przez przepisy prawne nie uregulowanego. Poglądy doktryny na temat stosowania analogii w prawie podatkowym są zróżnicowane. Dominują jednak te, które uważają, że prawo podatkowe nie powinno być tak interpretowane i stosowane, aby w drodze analogii można było dopuszczać do zwiększania obowiązków podatkowych. Inni są przeciwni stosowaniu analogii na niekorzyść podatnika. Raczej rzadko uznaje się natomiast analogię za dopuszczalną w prawie podatkowym, które zawiera pewne luki prawne. Przeciwnicy tej tezy słusznie odpowiadają, że to nie są luki prawne, lecz ustawowo wolne stany faktyczne, a prawodawca zawsze ma możliwość wypełnienia owych „luk” poprzez zmianę prawa podatkowego lub jego tworzenia (R. Mastalski, op. cit., s. 62-72).

Leave a Reply