Wykładnia prawa jest sednem teorii prawa

W rezultacie odpowiedź ta jest sformułowaniem obowiązującej normy generalnej i ustanowieniem abstrakcyjnego stosunku prawnego. Interpretator prawa podatkowego dąży do ustalenia, czy norma generalna stwarza podstawę do przekształcenia abstrakcyjnego stosunku prawnego w konkr etny stosunek prawny. Interesuje go bowiem, czy po stronie danego podmiotu powstał obowiązek podatkowy i czy wymaga on stwierdzenia jego istnienia, a także konkretyzacji ilościowej polegającej na określeniu wysokości zobowiązania podatkowego. Dzięki prawidłowej interpretacji można zapewnić przestrzeganie nawet bardzo złego legislacyjnie prawa. Natomiast przed złą interpretacją nie uchroni nawet dobre i jasne prawo.

Wykładnia prawa jest sednem teorii prawa. Ma wiele problemów, których rozwiązanie pozwala korzystać z pewnych uogólnień teoretycznych (patrz szerzej R. Mastalski, Interpretacja prawa podatkowego. Źródła prawa podatkowego i jego wykładnia. Wrocław 1989, s. 3-7, 87-112). W teorii prawa wyróżnia się trzy podstawowe grupy dyrektyw interpretacyjnych wykładni prawa: językowe, systemowe i funkcjonalne, jako dyrektywy interpretacyjne pierwszego i drugiego stopnia (Z. Ziembiński, Problemy podstawowe prawoznawstwa. Warszawa 1980, s. 280). Na tej też podstawie wyodrębnia się trzy rodzaje wykładni prawa: językową (gramatyczną), systemową i funkcjonalną (celowościową). Odnoszą się one także do wykładni prawa podatkowego (por. także A. Bator, Interpretacja a konkretyzacja obowiązków na przykładzie prawa podatkowego. „Ruch PEiS” 1991, nr 3).

Leave a Reply