Wzajemny stosunek art. 817 i 1051 k.p.c.

Termin trzymiesięczny z art. 817 k.p.c. jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu w myśl art. 167 i n.k.p.c. E. Wengerek wyraził odmienny pogląd (E. Wengerek w: Komentarz do k.p.c., s. 215), a mianowicie, że jest to termin procesowy i prekluzyjny oraz że podlega przywróceniu. Zdaniem zaś W. Siedleckiego „termin trzymiesięczny ma podobny charakter jak termin do sądowego dochodzenia roszczenia i dlatego bieg jego rozpoczyna się od chwili ukończenia egzekucji, a nie od dnia, w którym wierzyciel dowiedział się o ponownym naruszeniu. Wobec tego należałoby przyjąć, że termin ten nie podlega przywróceniu, gdyż w ten sposób mógłby ulec nieraz bardzo znacznemu przedłużeniu.” (W. Siedlecki w: Komentarz do k.p.c., s. 1146).

3. Istotny i wymagający wyjaśnienia jest wzajemny stosunek art. 817 i 1051 k.p.c. Artykuł 1051 k.p.c. stanowi formę egzekucji mającej na celu wymuszenie podporządkowania się przez dłużnika ciążącemu na nim obowiązkowi zaniechania określonej czynności albo nieprzeszkadzania w czynnościach wierzyciela. Przepis ten nie różni się w zasadzie od art. 838 d.k.p.c., który nie zawierał żadnych czasowych ograniczeń w zgłaszaniu dalszych wniosków egzekucyjnych, jeżeli dłużnik, mimo nałożonej i wyegzekwowanej grzywny, nadal działał wbrew swemu obowiązkowi. Takich ograniczeń nie można też dostrzec w art. 1051 k.p.c. Dlatego też brak jest podstaw do przyjęcia poglądu, że art. 817 k.p.c. dotyczy stanów faktycznych objętych dyspozycją art. 1051 k.p.c.

Leave a Reply