Zalecenia dla Bundestagu część 2

Swymi populistycznymi żądaniami CSU sama usunęła się poza ramy aktualnej debaty politycznej. Pod pozorem wzmacniania parlamentów chce ona bowiem stworzyć nowe możliwości blokad i w tym świetle prowadzić swoją kampanię wyborczą. Dziś istnieje jednakże potrzeba rozwiązań prawdziwie wzmacniających parlament i to nie tylko według wytycznych omawianego wyroku, ale definiowanych przez samych posłów. Rząd Federalny musi pozostać zdolny do działania na poziomie wspólnotowym. Założenie bowiem, że uprawnienia parlamentu automatycznie mają dawać więcej możliwości blokowania, jest irracjonalne. Podobnie jak w przypadku instrumentu kontroli zgodności z zasadą pomocniczości zwiększenie kompetencji parlamentu niesie ze sobą wzrost odpowiedzialności Bundestagu – konstruktywnego i odpowiednio wczesnego włączania się do europejskiego procesu politycznego. Narodowe parlamenty muszą bowiem współtworzyć politykę wspólnotową w ramach wielopłaszczyznowego parlamentaryzmu, a nie jedynie zapalać czerwone światło rządowym negocjacjom.

W centrum rozważań sędziów stanęła zasada demokracji, a wraz z nią niewystarczający zakres uprawnień parlamentów do współdziałania w sprawach europejskich. Zawarte w wyroku zalecenia dotyczące podejmowania odpowiednich działań zrodziły się w świetle niezgodności ustawy towarzyszącej z art. 38 w związku z art. 23 ust. 1 GG. W przyszłości bowiem, po wejściu w życie Traktatu z Lizbony, parlament ma odgrywać większą rolę w zwykłej procedurze zmiany traktatów, stosowaniu mechanizmu klauzul pomostowych czy mechanizmie hamulca bezpieczeństwa oraz rozszerzaniu kompetencji UE w określonych politycznie wrażliwych obszarach, takich jak prawo rodzinne lub polityka w dziedzinie sądownictwa czy spraw wewnętrznych.

Leave a Reply