Założenie wzrostu samodzielności przedsiębiorstw

Tworzyło go centrum oobejmujące Komisję Planowania, Ministra Finansów, Ministra Pracy i Spraw Socjalnych, Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą i Prezesa NBP. Centrum tworzyło zasady polityki finansowej oraz kształtowało główne założenia planów gospodarczych i finansowych, a także projektowało podstawowe przepisy prawne z dziedziny gospodarki i finansów. Wykonawstwo tych zadań należało do aparatu Ministra Finansów, Centrali NBP oraz pozostałych ministrów. Administracj a podległa bezpośrednio Ministrowi Finansów uległa pewnemu zawężeniu, ponieważ niektóre działy finansów stały się domeną innych ministrów (np. dewizy, cła) lub centralnego banku państwa. Stan ten dotrwał do początku lat osiemdziesiątych.

Podjęta od 1981 r. reforma gospodarcza wymagała zasadniczej przebudowy systemu gospodarczego i finansowego. Założenie wzrostu samodzielności przed-siębiorstw oraz dopuszczenie mechanizmów rynkowych stało się głównymi filarami reformy. Wymagała ona także radykalnych zmian w strukturze organów zarządzania gospodarką narodową. W lutym 1982 r. uchwalono wreszcie nową ustawę

o urzędzie Ministra Finansów, a także nowe prawo bankowe. Nie zmieniło to jednakże dotychczasowego układu centrum zarządzania finansami. Inaczej zorganizowano jedynie aparat finansowy Ministra Finansów w terenie (urzędy i izby skarbowe). Stan ten nie odpowiadał w żaden sposób założeniom reformy gospodarczej. W połowie lat osiemdziesiątych uległa ona zresztą załamaniu. Dopiero w 1988 r. podjęto bardziej radykalne środki organizacyjne zmierzające do dostosowania administracji finansów publicznych do wymogów gospodarki rynkowej. Proces ten został rozpoczęty na przełomie 1988/1989 r. Zdążył on jedynie zaowocować przyjęciem nowego prawa bankowego, dewizowego i celnego. Dalsze zmiany miały być kontynuowane po zmianie ustroju politycC58:C59znego i gospodarczego państwa. W tym zakresie osiągnięto jednak zróżnicowane rezultaty.

Leave a Reply