Zmiana ustroju politycznego i gospodarczego Polski – skutki

Wystarczy wskazać, że w latach 1944-1981 w całokształcie aktów normatywnych z dziedziny finansów ustawy stanowiły tylko 3,1%, natomiast akty wykonawcze Ministra Finansów aż 78,4% (w tym 37,2% stanowiły okólniki, instrukcje, wytyczne), (por. C. Kosikowski, Problemy legislacyjne…, s. 31). Stan legislacyjny polskiego prawa finansowego uległ zdecydowanej poprawie w wyniku realizacji reformy gospodarczej w latach osiemdziesiątych (C. Kosikowski, Wpływ reformy gospodarczej na stan prawa finansowego PRL, „Państwo i Prawo” 1983, nr 6). W 1989 r., jeszcze przed zmianą ustroju politycznego, uchwalono szereg ustaw, które tworzyły już zręby gospodarki rynkowej. Po czerwcu 1989 r. konieczna stała się oczywiście weryfikacja licznych przepisów prawa finansowego, które regulowały inny niż rynkowy typ gospodarki.

Zmiana ustroju politycznego i gospodarczego Polski zawiesiła w próżni ideę kodyfikacji polskiego prawa finansowego, wysuniętą przez C. Kosikowskiego w 1983 r. (cyt. wyżej praca „Problemy legislacyjne…” zawiera konkretny projekt kodeksu finnansowego) i podtrzymywaną w latach następnych. Twórca projektu kodeksu finansowego uznał, że kodyfikacja prawa finansowego jest najlepszym sposobem uporządkowania i udoskonalenia prawodawstwa finansowego, ponieważ prowadzi do utrwalenia pod względem prawnym zasad i instytucji finansowych typowych dla gospodarki planowej. Autor uznał także, że przeprowadzenie kodyfikacji jest w pełni celowe, potrzebne i możliwe, chociaż wymaga to wyboru odpowiedniej wersji kodyfikacji. Można bowiem do niej przystąpić w sposób etapowy, kodyfikując w pierwszym rzędzie poszczególne działy prawa finansowego, następnie zaś przechodząc do uogólnień i do pełnej kodyfikacji (por. C. Kosikowski, Problem kodyfikacji polskiego prawa finansowego, „Folia Iuridica” UŁ, 1989, nr 40).

Leave a Reply