Zobowiązanie podatkowe

Niektórzy autorzy utożsamiają zobowiązanie podatkowe ze stosunkiem pra-wnym, zobowiązaniowym uregulowanym w ustawie podatkowej (R. Mastalski, Obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe, /w:/ System instytucji prawno- finansowych PRL, Wrocław 1985, t. III, s. 212 i nast.). Występują w nim bowiem w pełni elementy władczości oraz nierównorzędność sytuacji prawnej jego podmiotów. Cechą charakterystyczną jest również to, że stosunek zobowiązaniowy w prawie podattkowym powstaje zawsze z udziałem organu administracji, nawet wtedy, gdy podatek jest pobierany przez płatnika. Treścią tego stosunku jest prawo organu administracji do żądania świadczenia pieniężnego od podatnika.

Nie wydaje się, aby ujęcie to oddawało w jasny sposób istotę zobowiązania podatkowego. Dlatego też wygodniej jest przyjąć określenie ustawowe, które definiuje zobowiązanie podatkowe jako zobowiązanie do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa świadczenia pieniężnego zwanego podatkiem, przy czym zobowiązanie to wynika z obowiązku podatkowego ten zaś określają ustawy (art. 2 ustawy z 19.10.1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486, t.j., zm. Nr 134, poz. 646). Zobowiązanie podatkowe jest rezultatem indywidualizacji i konkretyzacji obowiązku podatkowego. Nie zawsze jest ona konieczna. Wypełnienie obowiązku podatkowego może bowiem odbyć się również bez ustalania zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że relacje między obowiązkiem a zobowiązaniem podatkowym zależą także od tego, czy obowiązek podatkowy wymaga konkretyzacji, a jeśli tak, to w jaki sposób jest ona dokonywana. Wiąże się to z następnym problemem, omawianym niżej.

Leave a Reply